Cytaty o życiu
Cytaty o samym życiu, od sceny Szekspira oraz najlepszych i najgorszych czasów Dickensa po rzesze Whitmana i „nic do zrobienia” Becketta. Życie cytuje się nieustannie, a źródła podaje rzadko, dlatego każdy wpis podaje najstarsze weryfikowalne źródło oraz postać, która mówi, bo często nie jest nią autor.
Świat cały jest sceną, / A wszyscy mężczyźni i kobiety są tylko aktorami;
Ponieważ nie mogłam zatrzymać się dla Śmierci – / Ona łaskawie zatrzymała się dla mnie –
Rozbijaj się, rozbijaj, rozbijaj, / O swe zimne szare głazy, Morze! / I chciałbym, by mój język umiał wypowiedzieć / Myśli, które się we mnie rodzą.
Wpatrzony głęboko w tę ciemność, długo tam stałem, dziwiąc się, lękając, / Wątpiąc, śniąc sny, których żaden śmiertelnik nigdy wcześniej śnić nie śmiał;
Czy droga wiedzie cały czas pod górę? / Tak, aż do samego końca.
Lecz czy kochasz życie? więc nie trwoń czasu, bo z niego życie jest utkane,
Dobre płoty czynią dobrych sąsiadów.
Dom to miejsce, gdzie, gdy musisz tam pójść, / Muszą cię przyjąć.
Czy sobie przeczę? / No dobrze, przeczę sobie, / (Jestem wielki, mieszczę w sobie rzesze.)
Potrafię oprzeć się wszystkiemu z wyjątkiem pokusy.
Sławię siebie i śpiewam siebie, / A co ja przyjmuję, przyjmiesz i ty, / Bo każdy atom należący do mnie równie dobrze należy do ciebie.
Śniłam w życiu sny, które zostały ze mną na zawsze i zmieniły moje myśli: przeszły przeze mnie na wskroś, jak wino przez wodę, i odmieniły barwę mojego umysłu.
Otrzymałem zaproszenie na święto tego świata i tak moje życie zostało pobłogosławione.
Słyszę, jak Ameryka śpiewa, słyszę jej różnorodne pieśni,
Błądziłem samotny jak chmura, / Co płynie wysoko nad dolinami i wzgórzami, / Gdy nagle ujrzałem tłum, / Zastęp tańczących żonkili;
Poszedłem do lasu, bo chciałem żyć świadomie, stawić czoła tylko istotnym faktom życia i sprawdzić, czy nie zdołam nauczyć się tego, czego ma mnie nauczyć, a nie odkryć w chwili śmierci, że nie żyłem.
Będę czcić Boże Narodzenie w sercu i starać się zachować je przez cały rok.
Chciałabym znów być dziewczyną, na wpół dziką i hardą, i wolną;
Zawsze wolałabym być szczęśliwa niż godna.
Jestem Nikim! A ty kim jesteś? / Czy też jesteś – Nikim – ty?
W połowie drogi naszego śmiertelnego życia / Znalazłem się w ponurym lesie, zabłąkany, / Zszedłszy z prostej ścieżki:
To, co czynię, jest o wiele, wiele lepsze od wszystkiego, co kiedykolwiek uczyniłem; odpoczynek, do którego zmierzam, jest o wiele, wiele lepszy od wszystkiego, co kiedykolwiek poznałem.
Były to czasy najlepsze, były to czasy najgorsze, był to wiek mądrości, był to wiek głupoty,
Życie, choć może być tylko nagromadzeniem udręki, jest mi drogie i będę go bronić.
Pani Dalloway powiedziała, że sama kupi kwiaty.
Serce mi skacze, gdy zobaczę / Tęczę na niebie:
Tak więc, czytelniku, ja sam jestem treścią mojej książki: nie ma powodu, byś marnował wolny czas na temat tak błahy i próżny.
Nic do zrobienia.
Na brzegu morza niekończących się światów spotykają się dzieci. Nieskończone niebo jest nad nimi nieruchome, a niespokojna woda szumi.
Raz, o północy ponurej, gdy dumałem, słaby, znużony, / Nad niejednym dziwnym tomem zapomnianej wiedzy —
Nie można dobrze myśleć, dobrze kochać, dobrze spać, jeśli się dobrze nie zjadło.
Grając na fujarce w dzikich dolinach, / Grając pieśni pełne radości, / Na chmurze ujrzałem dziecko, / A ono ze śmiechem rzekło do mnie:
Rzekł Kruk: „Nigdy więcej”.
Pamiętaj, że jestem twoim stworzeniem; powinienem być twoim Adamem, lecz jestem raczej upadłym aniołem, którego wyganiasz z radości bez żadnej winy.
Pamiętaj, że jesteś aktorem w sztuce takiej, jaką zechce autor: krótkiej, jeśli zechce krótkiej; długiej, jeśli zechce długiej:
Nie staraj się, by rzeczy, które się dzieją, działy się tak, jak chcesz; lecz chciej, by rzeczy, które się dzieją, były takie, jakie są, a życie popłynie ci spokojnie.
Czy dawnych znajomych należy zapomnieć / I nigdy nie przywoływać w pamięci?
Niech takie będzie moje odejście! / Zadanie wykonane, długi dzień skończony, / Zapłata odebrana, a w moim sercu / Późny skowronek śpiewa,
Jedni mówią, że świat skończy się w ogniu, / Inni, że w lodzie.
Najlepiej ułożone plany myszy i ludzi / Często idą na opak,
Większość ludzi wiedzie życie w cichej rozpaczy.
Najoczywistszym znakiem mądrości jest nieustanna pogoda ducha;
Jedyną nagrodą za cnotę jest cnota; jedynym sposobem, by mieć przyjaciela, jest nim być.
Słońce świeciło, nie mając innego wyjścia, na nic nowego.
Życie bez badania nie jest warte życia.
Nie ma fregaty jak książka, / By nas ponieść w dalekie lądy
Rodzą okrakiem na grobie, światło błyszczy przez chwilę, a potem znów jest noc.
Uczyniłeś mnie nieskończonym, takie twoje upodobanie. To kruche naczynie opróżniasz wciąż na nowo i napełniasz świeżym życiem.
Być albo nie być, oto jest pytanie: / Czy szlachetniej jest w duchu znosić / Pociski i strzały okrutnego losu, / Czy też chwycić za broń przeciw morzu trosk / I, stawiając im opór, zakończyć je?
Jutro, i jutro, i jutro / Skrada się drobnym krokiem z dnia na dzień, / Aż do ostatniej sylaby zapisanego czasu;