Citaten over de natuur
Citaten over de natuur, van de narcissen van Wordsworth en de herfst van Keats tot de vijver van Thoreau en het eerste groen van Frost. Gedichten worden vaak geciteerd in fragmenten die de betekenis veranderen, dus bij elk citaat staan de regels zoals ze zijn gedrukt, met het gedicht, het boek en het jaar.
Iets moois is een vreugde voor altijd: / Zijn lieflijkheid groeit; nooit zal het / Vergaan tot niets;
De aarde is volgepropt met hemel, / En elke gewone struik staat in vuur en vlam door God;
Gegroet, blijde Geest! / Vogel was je nooit,
Ik lanterfant en nodig mijn ziel uit, / Ik leun en lanterfant op mijn gemak en bekijk een sprietje zomergras.
Ik heb nooit een metgezel gevonden die zo gezellig was als de eenzaamheid.
Ik dwaalde eenzaam als een wolk / Die hoog over dalen en heuvels drijft, / Toen ik plots een menigte zag, / Een schare dansende narcissen;
Ik ging naar de bossen omdat ik bewust wilde leven, alleen de wezenlijke feiten van het leven onder ogen wilde zien en wilde kijken of ik niet kon leren wat het te leren had, en niet, als ik zou sterven, wilde ontdekken dat ik niet had geleefd.
O Wind, / Als de Winter komt, kan de Lente dan ver achter zijn?
In de Lente keert de verbeelding van een jongeman zich luchtig tot gedachten aan de liefde.
Net als manen en als zonnen, / Met de zekerheid van getijden, / Net als hoop die hoog opspringt, / Zal ik toch opstaan.
Mijn hart springt op wanneer ik zie / Een regenboog aan de hemel:
Al krijste de Natuur, rood van tand en klauw / Door roofzucht, tegen zijn geloof —
Pas als we verdwaald zijn, met andere woorden pas als we de wereld zijn kwijtgeraakt, beginnen we onszelf te vinden en te beseffen waar we zijn en hoe oneindig ver onze betrekkingen reiken.
Het eerste groen van de natuur is goud, / De tint die ze het moeilijkst behoudt.
O roos, je bent ziek! / De onzichtbare worm, / Die vliegt in de nacht, / In de huilende storm,
Op het strand van eindeloze werelden komen kinderen samen. De oneindige hemel staat roerloos boven hen en het rusteloze water bruist.
Fluitend door de wilde dalen, / Fluitend liedjes vol vreugd, / Zag ik op een wolk een kind, / En lachend zei het tot mij:
Rol voort, jij diepe, donkerblauwe Oceaan — rol! / Tienduizend vloten vegen tevergeefs over je heen;
Seizoen van nevels en rijpe vruchtbaarheid, / Boezemvriend van de rijpende zon;
De hoogste voortreffelijkheid is als (die van) water.
De wereld is te veel bij ons; vroeg en laat / Verdienend en uitgevend verkwisten we onze krachten:
Er is een genot in de padloze bossen, / Er is verrukking op de eenzame kust, / Er is gezelschap waar niemand binnendringt, / Bij de diepe Zee, en muziek in haar gebulder:
Jij bent niet geboren om te sterven, onsterfelijke Vogel! / Geen hongerige generaties vertrappen jou;
Tijger, tijger, felle gloed, / In de wouden van de nacht;