Cytaty o miłości
Cytaty o miłości z powieści, sztuk i wierszy, od słów oświadczyn po wers sonetu. Każdy jest przypisany autorowi oraz, jeśli je znamy, dziełu, z którego pochodzi.
Jest prawdą powszechnie znaną, że samotnemu i bogatemu mężczyźnie brak jest do szczęścia tylko żony.
Jedyny przywilej, jakiego domagam się dla swojej płci (nie jest zbyt godny zazdrości; nie musi pan go pożądać), to przywilej kochania najdłużej, gdy zniknie życie lub nadzieja.
By czuć na wieki jej łagodne opadanie i wznoszenie, / Na wieki czuwać w słodkim niepokoju.
Zamieszkaj ze mną, bądź mą miłością, / A wszystkich rozkoszy zakosztujemy.
Wątp, że gwiazdy są ogniem; / Wątp, że słońce się porusza; / Wątp, że prawda nie kłamie; / Lecz nigdy nie wątp, że kocham.
Gdy pierwszy raz mnie pocałował, ucałował jedynie / Palce tej dłoni, którą piszę;
Bo wspomnienie twej słodkiej miłości przynosi takie bogactwo, / Że gardzę wtedy zamianą mego losu z królami.
Gdybyśmy nigdy tak czule nie kochali, / Gdybyśmy nigdy tak ślepo nie kochali, / Nigdy się nie spotkali — lub nigdy nie rozstali, / Nigdy byśmy złamanych serc nie mieli.
Przeszywa pani moją duszę. Jestem w połowie udręką, w połowie nadzieją.
Musi mi pani pozwolić powiedzieć, jak gorąco panią podziwiam i kocham.
Jak cię kocham? Pozwól, że policzę sposoby.
Nelly, ja jestem Heathcliffem! — on jest zawsze, zawsze w moich myślach: nie jako przyjemność, tak samo jak ja nie zawsze jestem przyjemnością dla siebie, lecz jako moje własne istnienie.
Nie mogę istnieć bez ciebie.
Kocham cię tak dużą częścią serca, że nic nie zostaje na przysięgi.
Kocham cię oddechem, / Uśmiechami, łzami całego mego życia! — a jeśli Bóg zechce, / Będę cię kochać tylko lepiej po śmierci.
Gdybym kochał panią mniej, może umiałbym mówić o tym więcej.
Jeśli musisz mnie kochać, niech to będzie za nic / Oprócz samej miłości.
Wiosną wyobraźnia młodzieńca lekko zwraca się ku myślom o miłości.
Nie w naszej mocy kochać ani nienawidzić, / Bo wolą w nas rządzi przeznaczenie.
Było to wiele, wiele lat temu, / W królestwie nad morzem,
Mógłbym zostać męczennikiem za swoją religię — miłość jest moją religią — i mógłbym za nią umrzeć. Mógłbym umrzeć za ciebie.
Nie jest miłością miłość, / Która się zmienia, gdy zmianę napotka.
Miłość nie patrzy oczami, lecz umysłem; / I dlatego skrzydlatego Kupidyna maluje się ślepym.
Miłość szukana jest dobra, lecz dana bez szukania jest lepsza.
Miłość, która żadnemu kochanemu nie darowuje miłości, / Tak mocno pochwyciła mnie rozkoszą z nim, / Że, jak widzisz, wciąż mnie nie opuszcza.
Miłość mężczyzny jest w jego życiu czymś osobnym, / Jest całym istnieniem kobiety;
Muzyka, gdy łagodne głosy milkną, / Drży we wspomnieniu —
Jeśli pani uczucia są wciąż takie, jakie były w kwietniu, proszę mi to od razu powiedzieć. Moje uczucia i pragnienia się nie zmieniły, ale jedno pani słowo uciszy mnie w tej sprawie na zawsze.
Moje serce jest jak śpiewający ptak, / Którego gniazdo w nawodnionym pędzie;
Moja hojność jest bezkresna jak morze, / Miłość tak głęboka; im więcej ci daję, / Tym więcej mam, bo obie są nieskończone.
A jednak, na niebo, sądzę, że moja miłość jest tak rzadka / Jak każda kobieta wychwalana fałszywym porównaniem.
Moja miłość do Lintona jest jak listowie w lesie: czas ją zmieni, dobrze o tym wiem, tak jak zima zmienia drzewa. Moja miłość do Heathcliffa przypomina wieczne skały pod spodem: źródło niewielkiej widocznej rozkoszy, lecz konieczne.
O, moja miłość jest jak czerwona, czerwona róża, / Świeżo rozkwitła w czerwcu.
O różo, jesteś chora! / Niewidzialny robak, / Co lata nocą, / W wyjącej burzy,
Dobranoc, dobranoc. Rozstanie to tak słodki smutek, / Że będę mówić dobranoc aż do rana.
Czytelniku, wyszłam za niego.
Pamiętaj o mnie, gdy odejdę, / Odejdę daleko, do cichej krainy;
Czy mam cię porównać do dnia letniego? / Tyś bardziej uroczy i łagodniejszy.
Idzie w piękności, jak noc / Bezchmurnych krain i gwiaździstych nieb;
Prawdziwa miłość nigdy nie płynęła gładko.
Nie ma uroku równego czułości serca.
Lepiej kochać i stracić, / Niż nigdy nie kochać.
Czy to ta twarz wypuściła na morze tysiąc okrętów / I spaliła bezkresne wieże Ilionu?
Z czegokolwiek są zrobione nasze dusze, jego i moja są takie same.
Cóż jest w nazwie? To, co nazywamy różą, / Pod każdą inną nazwą pachniałoby równie słodko;
Gdy umrę, mój najdroższy, / Nie śpiewaj dla mnie smutnych pieśni;
Gdy nasze dwie dusze stają prosto i silnie, / Twarzą w twarz, w milczeniu, coraz bliżej, / Aż wydłużające się skrzydła wybuchają ogniem / Na każdym wygiętym końcu,
Gdzie oboje się namyślają, miłość jest nikła: / Któż kiedykolwiek kochał, nie kochając od pierwszego wejrzenia?