Cytaty o czasie
Cytaty o czasie i śmiertelności: wieczność Dickinson złożona z teraz, Seneka o strzeżeniu naszych godzin, mile, które zostały Frostowi, tysiąc okrętów Marlowe’a. Czas to jeden z najczęściej przekręcanych tematów, dlatego każdy wpis podaje najstarsze weryfikowalne źródło, a przy przekładzie także tłumacza.
Świat cały jest sceną, / A wszyscy mężczyźni i kobiety są tylko aktorami;
Ponieważ nie mogłam zatrzymać się dla Śmierci – / Ona łaskawie zatrzymała się dla mnie –
Rozbijaj się, rozbijaj, rozbijaj, / O swe zimne szare głazy, Morze! / I chciałbym, by mój język umiał wypowiedzieć / Myśli, które się we mnie rodzą.
Tchórze umierają wiele razy przed śmiercią; / Mężni smakują śmierci tylko raz.
Nie postępuj tak, jakbyś miał żyć dziesięć tysięcy lat. Śmierć wisi nad tobą. Póki żyjesz, póki jest to w twojej mocy, bądź dobry.
Lecz czy kochasz życie? więc nie trwoń czasu, bo z niego życie jest utkane,
Wszystko trwa tylko dzień, i to, co pamięta, i to, co jest pamiętane.
Wieczność — składa się z Teraz —
Historii, mimo jej rozdzierającego bólu, / Nie można odżyć wstecz, ale jeśli stawić jej czoło / Z odwagą, nie trzeba przeżywać jej znów.
O Wietrze, / Jeśli przychodzi Zima, czy Wiosna może być daleko?
W połowie drogi naszego śmiertelnego życia / Znalazłem się w ponurym lesie, zabłąkany, / Zszedłszy z prostej ścieżki:
Było to wiele, wiele lat temu, / W królestwie nad morzem,
Były to czasy najlepsze, były to czasy najgorsze, był to wiek mądrości, był to wiek głupoty,
Niczego nie odkładajmy. Bilansujmy rachunek życia każdego dnia.
„Na imię mi Ozymandiasz, król królów: / Patrzcie na moje Dzieła, Potężni, i rozpaczajcie!”
Straconego czasu nigdy się nie odnajduje; a to, co nazywamy dość czasu, zawsze okazuje się zbyt mało.
Lasy są piękne, ciemne i głębokie, / Lecz mam obietnice do spełnienia / I mile do przejścia, nim zasnę, / I mile do przejścia, nim zasnę.
Muzyka, gdy łagodne głosy milkną, / Drży we wspomnieniu —
Nigdy w dziejach ludzkich konfliktów tak wielu nie zawdzięczało tak wiele tak nielicznym.
Dziewięć dziesiątych mądrości to być mądrym na czas i we właściwej chwili;
Pierwsza zieleń natury jest złotem, / Najtrudniejszą do zatrzymania barwą.
Nic, Lucyliuszu, nie jest nasze oprócz czasu.
Ach, Fauście, / Teraz masz tylko jedną nagą godzinę życia, / A potem będziesz potępiony na wieki!
Raz, o północy ponurej, gdy dumałem, słaby, znużony, / Nad niejednym dziwnym tomem zapomnianej wiedzy —
Rzekł Kruk: „Nigdy więcej”.
Pamiętaj o mnie, gdy odejdę, / Odejdę daleko, do cichej krainy;
Tocz się, głęboki, ciemnoniebieski Oceanie — tocz! / Dziesięć tysięcy flot przemierza cię na próżno;
Poro mgieł i dojrzałej płodności, / Serdeczna przyjaciółko dojrzewającego słońca;
Uwolnij się dla samego siebie; zbieraj i oszczędzaj swój czas, który dotąd ci wydzierano, podkradano albo który po prostu wymykał ci się z rąk.
Czy dawnych znajomych należy zapomnieć / I nigdy nie przywoływać w pamięci?
Niech takie będzie moje odejście! / Zadanie wykonane, długi dzień skończony, / Zapłata odebrana, a w moim sercu / Późny skowronek śpiewa,
To nie jest koniec. To nie jest nawet początek końca. Ale to może jest koniec początku.
Stary porządek się zmienia, ustępując miejsca nowemu, / A Bóg spełnia się na wiele sposobów,
Jedyną granicą naszego urzeczywistnienia jutra będą nasze dzisiejsze wątpliwości.
Jest przypływ w sprawach ludzkich, / Który, schwytany w pełni, wiedzie do fortuny;
Rodzą okrakiem na grobie, światło błyszczy przez chwilę, a potem znów jest noc.
Jest tajemniczy cykl w ludzkich wydarzeniach. Niektórym pokoleniom wiele się daje. Od innych pokoleń wiele się oczekuje. To pokolenie Amerykanów ma spotkanie z przeznaczeniem.
Nie urodziłeś się dla śmierci, nieśmiertelny Ptaku! / Żadne głodne pokolenia cię nie depczą;
Chodźcie, przyjaciele, / Nie jest za późno, by szukać nowszego świata.
Jutro, i jutro, i jutro / Skrada się drobnym krokiem z dnia na dzień, / Aż do ostatniej sylaby zapisanego czasu;
Czy to ta twarz wypuściła na morze tysiąc okrętów / I spaliła bezkresne wieże Ilionu?
Jesteśmy z takiej materii, / Z jakiej są sny, a nasze małe życie / Otacza sen.
Gdy człowiek nie wie, do jakiego portu płynie, żaden wiatr nie jest właściwy.
Gdy umrę, mój najdroższy, / Nie śpiewaj dla mnie smutnych pieśni;