Citaten over tijd
Citaten over tijd en sterfelijkheid: de eeuwigheid vol nu’s van Dickinson, Seneca over het bewaken van onze uren, de mijlen die Frost nog te gaan heeft, de duizend schepen van Marlowe. Tijd is een van de vaakst verkeerd geciteerde thema’s, dus bij elk citaat staat de oudste controleerbare bron en, bij een vertaling, de vertaler.
De hele wereld is een schouwtoneel, / En alle mannen en vrouwen slechts spelers;
Omdat ik niet kon stoppen voor de Dood – / Stopte hij vriendelijk voor mij –
Breek, breek, breek, / Op je koude grijze stenen, o Zee! / En ik wou dat mijn tong kon uitspreken / De gedachten die in mij opkomen.
Lafaards sterven vele malen voor hun dood; / De dappere proeft de dood maar eenmaal.
Handel niet alsof je tienduizend jaar zult leven. De dood hangt boven je hoofd. Zolang je leeft, zolang het in je macht ligt, wees goed.
Maar heb je het leven lief? verspil dan geen tijd, want dat is de stof waaruit het leven is gemaakt,
Alles duurt maar één dag, zowel wat herinnert als wat herinnerd wordt.
Voor altijd — bestaat uit Nu’s —
De geschiedenis, ondanks haar schrijnende pijn, / Kan niet ongeleefd worden, maar als ze met moed / Onder ogen wordt gezien, hoeft ze niet opnieuw geleefd.
O Wind, / Als de Winter komt, kan de Lente dan ver achter zijn?
Halverwege dit ons sterfelijk leven / Bevond ik mij in een somber woud, verdwaald, / Van het rechte pad geraakt:
Het was vele, vele jaren geleden, / In een koninkrijk aan de zee,
Het was de beste tijd, het was de slechtste tijd, het was de eeuw van de wijsheid, het was de eeuw van de dwaasheid,
Laten we niets uitstellen. Laten we elke dag de rekening van het leven vereffenen.
‘Mijn naam is Ozymandias, koning der koningen: / Aanschouw mijn Werken, gij Machtigen, en wanhoop!’
Verloren tijd wordt nooit teruggevonden; en wat we tijd genoeg noemen, blijkt altijd weinig genoeg.
De bossen zijn lieflijk, donker en diep, / Maar ik heb beloften na te komen, / En mijlen te gaan voor ik slaap, / En mijlen te gaan voor ik slaap.
Muziek, wanneer zachte stemmen sterven, / Trilt na in de herinnering —
Nooit eerder in de geschiedenis van menselijke conflicten waren zo velen zo veel verschuldigd aan zo weinigen.
Negen tiende van de wijsheid bestaat erin op tijd wijs te zijn, en op het juiste moment;
Het eerste groen van de natuur is goud, / De tint die ze het moeilijkst behoudt.
Niets, Lucilius, is van ons, behalve de tijd.
Ach, Faustus, / Nu heb je nog maar één naakt uur te leven, / En dan zul je voor eeuwig verdoemd zijn!
Eens, op een sombere middernacht, terwijl ik peinsde, zwak en moe, / Over menig vreemd en curieus boek vol vergeten kennis —
Sprak de Raaf: “Nooit meer.”
Denk aan mij als ik ben heengegaan, / Ver weg naar het stille land;
Rol voort, jij diepe, donkerblauwe Oceaan — rol! / Tienduizend vloten vegen tevergeefs over je heen;
Seizoen van nevels en rijpe vruchtbaarheid, / Boezemvriend van de rijpende zon;
Maak jezelf vrij om jezelf; verzamel en bewaar je tijd, die je tot nu toe werd ontnomen, ontfutseld of je gewoon uit handen glipte.
Moeten oude vrienden worden vergeten / En nooit meer in gedachten komen?
Zo zij mijn heengaan! / Mijn taak volbracht en de lange dag voorbij, / Mijn loon ontvangen, en in mijn hart / Een late leeuwerik die zingt,
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar het is misschien het einde van het begin.
De oude orde verandert en maakt plaats voor de nieuwe, / En God vervult Zichzelf op vele wijzen,
De enige grens aan onze verwezenlijking van morgen zullen onze twijfels van vandaag zijn.
Er is een getij in de zaken van de mensen / Dat, bij vloed genomen, naar voorspoed leidt;
Ze baren schrijlings op een graf, het licht schittert een ogenblik, dan is het weer nacht.
Er is een mysterieuze cyclus in menselijke gebeurtenissen. Aan sommige generaties wordt veel gegeven. Van andere generaties wordt veel verwacht. Deze generatie Amerikanen heeft een afspraak met het lot.
Jij bent niet geboren om te sterven, onsterfelijke Vogel! / Geen hongerige generaties vertrappen jou;
Kom, mijn vrienden, / Het is niet te laat om een nieuwere wereld te zoeken.
Morgen, en morgen, en morgen, / Kruipt in dit kleine tempo van dag tot dag, / Tot de laatste lettergreep van de opgetekende tijd;
Was dit het gezicht dat duizend schepen deed uitvaren / En de torenhoge torens van Ilium verbrandde?
Wij zijn van zulke stof / Als dromen zijn gemaakt, en ons kleine leven / Wordt omringd door een slaap.
Als iemand niet weet naar welke haven hij vaart, is geen enkele wind de juiste.
Als ik dood ben, liefste, / Zing dan geen droevige liederen voor mij;